Choroba wrzodowa dwunastnicy

noclegi nad morzem Choroba wrzodowa dwunastnicy występuje kilkakrotnie częściej niż owrzodzenie żołądka, szczególnie często u osób narażonych na konflikty, nieregularną pracę, niehigieniczny tryb życia i nieregularne odżywianie się oraz u osób palących papierosy i nadużywających alkoholu. Czynnikiem usposabiającym do wystąpienia choroby wrzodowej dwunastnicy jest nadkwaśność treści żołądkowej. Choroba wrzodowa dwunastnicy najczęściej występuje u ludzi w średnim wieku, wielokrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Istota wrzodu i jego określenie anatomopatologiczne pozostają takie same jak w chorobie wrzodowej żołądka. Nisza wrzodowa występuje najczęściej w opuszce dwunastnicy. Obraz kliniczny choroby wrzodowej dwunastnicy jest bardzo typowy. Głównym objawem jest ból w nadbrzuszu, na prawo od linii środkowej, na wysokości pępka. Bóle występują na czczo, nad ranem (bóle głodowe), ustępują bezpośrednio po zjedzeniu i powracają po upływie ok. 2 h. Bóle głodowe są spowodowane przechodzeniem do dwunastnicy dużej ilości kwaśnego soku żołądkowego, który drażni niszę wrzodową w opuszce dwunastnicy. Spożycie pokarmu, który wiąże kwas solny, powoduje chwilowe ustąpienie dolegliwości. Sezonowość występowania zaostrzeń w chorobie wrzodowej dwunastnicy jest bardziej stała niż w chorobie wrzodowej żołądka.

Rozpoznanie choroby wrzodowej dwunastnicy opiera się na typowym wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz na badaniach dodatkowych. W treści żołądkowej stwierdza się nadkwaśność, która jest podstawową właściwością warunkującą powstawanie wrzodu na opuszce dwunastnicy. Badaniem radiologicznym stwierdza się niszę wrzodową różnej wielkości i o różnym położeniu w opuszce dwunastnicy. Istnienie owrzodzenia można także stwierdzić za pomocą endoskopii. torebki skórzane